145ο χλμ Κορίνθου-Πατρών.

Το σημείο «0», το σημείο που ο Πάνος έφυγε κάποια στιγμή του χρόνου, χωρίς κανέναν απολύτως λόγο για πάντα από την Ζωή.

Μια «εγκλωβισμένη» μετωπική σύγκρουση μέσα στο σώμα του αιμοσταγούς εθνικού μας φιδιού-Δρόμου.

Ενός φονιά δρόμου που για να αφήσει τα θύματα του να περνούν, απαιτεί και ξεκλέβει από αυτά τεράστιο φόρο αίματος και πόνου.
Και αυτά, από άγνοια και ανοησία θυσιάζουν τα παιδιά τους, την ευτυχία τους, την ζωή τους όλη, πληρώνοντας έτσι στα ατελείωτα μακάβρια αυτά διόδια, το πέρασμα στον Άλλο, άγνωστο για όλους, Κόσμο.

Το απίστευτο είναι, ότι κανένας από τα εν δυνάμει θύματα, δεν σκέπτεται σοβαρά, να δώσει ένα τέλος σ’ αυτή την φρίκη.
Κανένας δεν αποφασίζει να το σκίσει και να το κόψει στη μέση, να το ακρωτηριάσει, να το χωρίσει στα δύο και να απαλλάξει έτσι τα θύματα του, από τον φόρο ζωής, που είναι η λεία του. Ο Γιώργος, «ο μπαμπάς» του Πάνου, κοίταγε τον χώρο και έφερνε πίσω το χρόνο, κοίταζε θλιμμένος, μαρμαρωμένος, ένοιωθε και ζούσε ξανά το απίστευτο, απρόσμενο, ακατανόητο και τελικά (με τέτοιες συνθήκες) αναπόφευκτο κάποια στιγμή φριχτά τραγικό, εξωπραγματικό γεγονός, που κλείνει σπίτια αλλάζει ζωές και βυθίζει στο Μαύρο ψυχές.

«Μου λείπει», ψιθύρισε κάποια στιγμή ο πιο δυστυχισμένος, εκείνη ακριβώς την στιγμή, άνθρωπος του κόσμου.

«Πάμε, μας περιμένουν στο Πανεπιστήμιο, δεν θα προλάβουμε», ψέλλισα εγώ και βάζοντάς τον στο αυτοκίνητο, φύγαμε.

Στο πανεπιστήμιο της Πάτρας είχε οργανωθεί μια ημερίδα οδ.ασφάλειας, τελετή μνημόσυνου, στην μνήμη του Πάνου και όλων των «Πάνων των Δρόμων», μαζί με μια απονομή υποτροφίας σε αριστεύσαντα συμφοιτητή του, στο τμήμα Μηχανολογίας.

Το θέμα όμως ήταν ο Πάνος, είναι ο Πάνος, ο κάθε Πάνος, ο Πάνος μας, το Δικό μας Παιδί που δεν θα ξανανοίξει την εξώπορτα του παγωμένου μας σπιτιού, δεν θα ξανακούσουμε το ανοιξιάτικο κελαΐδισμα μαμά-μπαμπά, δεν θα ξαναβρούμε άστρωτο το κρεβάτι του, ακατάστατο το γραφείο του, τα ρουχαλάκια του πεταμένα στο πάτωμα, δεν θα αφήσει και πάλι τα ποτήρια και τα πιάτα άπλυτα πάνω στην τηλεόραση, στον καναπέ, δεν θα ξαναλεκιάσει το χαλί, δεν θα ξαναχάσει τα κλειδιά, δεν θα ξαναφήσει το κινητό του στην σκεπή του αυτοκινήτου, δεν θα τον ξαναδούμε.

ΙΑΒΕΡΗΣ